Wat kan een vanvoor-in-de-dertiger, braafjes getrouwd met twee kinders, nu voor belangrijks te melden hebben, vraag je je misschien af.
Terecht, de kans is klein dat deze weblog het wereldnieuws zal halen. Als je op zoek bent naar scoops en nieuwtjes, moet ik je dan ook teleurstellen. Het enige dat ik hier te bieden heb is een venstertje, op mijn leven, gedachten enzovoort.

28 december 2017

Als je er niet meer bent

Deze week werd ik herinnerd aan het overlijden van een goede vriendin van mijn ouders, die de stage van mijn vrouw opvrolijkte en die aanwezig was tijdens een aantal sleutelmomenten in mijn leven.
Tegelijk was er ook het vreselijke nieuws van een overlijden van iemand die ik niet eens persoonlijk kende, maar mijn vrouw wel.

De berichtgeving daar rond zette me aan het denken.

In de krant werd ze vernoemd als spoedarts. Op internetfora werd ze vooral beschreven als gedreven vrijwilliger en mama van drie jonge kinderen.

Eens je er niet meer bent, wordt een druk, rijk leven zomaar herleid tot een paar woorden.
Mama. Partner. Arts. Vrijwilliger.

Zo weinig woorden voor iemand die zo'n impact heeft op zoveel levens. Woorden zijn dan maar weinig waard.

Goeie reis, lieve Nele.

15 september 2015

Vluchteling

Vluchteling,
je staat hier vaak in de kou.
Waarom zijn mensen bang van jou?
Vluchteling, 
ook jij wil leven.
Waarom willen mensen jou die kans niet geven?

Een nummer van de campagne van Welzijnszorg jaaaaren geleden. En nog zo actueel.

Er is al zoveel over gezegd en geschreven. Over Ayan, over IS-strijders die met de stromen vluchtelingen mee binnen glippen in Fort Europa. Door de betaalde pers, door mensen met een mening en te weinig remming om die mening niet te verkondigen op sociale media, door geëngageerde mensen.

Ik ben geschrokken, de laatste weken. Geschrokken hoe weinig verdraagzaamheid en vooral solidariteit er is bij sommige mensen. Hoe makkelijk het is om te roepen dat ze maar in "hun land" moeten blijven, of om halve waarheden over te nemen van andere websites of zelfs gewoon leugens. Je zag het vast ook wel, dat de vader van Ayan enkel de oversteek maakte omdat hij nieuwe tanden wilde. Of dat hij zelf een mensensmokkelaar was. Dat IS al 4000 strijders heeft binnengesmokkeld in Europa.

Wat betreft de vader van Ayan: doet dat ertoe? Maakt het de dood van een 3-jarig jongetje, zijn broertje en zijn moeder minder verschrikkelijk als we weten dat het motief van de vader anders was of niet enkel bestond over een zoektocht naar veiligheid en een beter leven? Zorgt dat ervoor dat we dan de ogen kunnen sluiten voor de vluchtelingencrisis en alle ellende die er gaande is in het Midden-Oosten en die de mensen naar hier drijft?

De IS-strijders, daar wil ik eigenlijk geen woorden aan vuil maken, maar ik doe het toch. Ten eerste dateert het oorspronkelijke artikel van een jaar geleden. Vóór de grote stromen vluchtelingen tot hier geraakten dus. Ten tweede, als we ons daardoor laten bang maken bereikt IS exact wat ze wil: angst zaaien. Want angst zaait verdeeldheid, een mentaliteit van ieder voor zich (en met een beetje geluk nog God voor ons allen). En die mentaliteit, daar profiteren ze van.

Ik ben ook geschrokken hoeveel solidariteit er leeft bij andere mensen. In mijn omgeving zag ik spontane inzamelacties de kop op steken, mensen reden naar Brussel of naar asielcentra en verzamelden in hun omgeving allerlei zaken die beter gebruikt konden worden door zij die alles achterlieten op zoek naar veiligheid en vrijheid.

Dat geeft me hoop, hoop dat de wereld nog niet helemaal om zeep is, dat er nog mensen zijn met het hart op de juiste plaats. En geluk, en tevredenheid dat ik mijn vrienden zorgvuldig heb uitgekozen.

04 september 2015

Geluk

Je slaapt.
Je handje naast je gezicht
In het rode licht van je nachtlampje.
Een warm deken over je heen
En je gezicht dat je dromen verraadt.
Wat een geluk.

01 september 2015

Brief aan Babs

Lieve Babs,

Twee jaar ben je nu, en het is bijna drie jaar geleden dat jij (of toch de helft van wat even later jij zou zijn) uit mijn buik geplukt werd door dokter D. Ik had drie jaar geleden niet kunnen denken wat een fantastische reis dit al geworden is.

Jij maakte mij mama. De rol van mijn leven. Heerlijk vind ik het. Maar ook verdomd moeilijk. Je houdt me een spiegel voor, je bent zo puur en eerlijk nog.
 

Je maakt me gek soms, als je naar me kijkt met fonkelende oogjes terwijl je iets doet waarvan je weet dat het niet mag. Vaak betekent dat dat je moe bent, niet uitgeslapen. Je wilde snel uit bed om aan de dag te beginnen, of wilde niks missen en daarom geen middagdutje doen.
Het breekt mijn hart als je gezicht plots omslaat van deugniet naar droevig, als ik je vertel dat je gedrag me boos maakt. Dan maken we het even later weer goed met een knuffel, dat kan je zo goed, warme knuffels geven.
Even later ben je weer vergeten wat niet mocht en waarom, maar dat mag, je bent een peuter (ook al blijf ik daar niet altijd even rustig onder).
 

Lieve schat, ik hou ontzettend veel van je. Ik ben vandaag voor het eerst weer aan het werk sinds de geboorte van je broer, en ik mis jullie verschrikkelijk.
 

Dankjewel dat jij er bent, dankjewel dat jij ervoor hebt gezorgd dat we onze intuïtie hebben gevolgd om je "op te voeden", en niet de regeltjes die ooit eens werden opgesteld om vooral het belang van ouders te dienen.
Dat heeft ervoor gezorgd dat we gelijkgezinden gingen opzoeken, dat we nieuwe vrienden maakten. Vrienden met het hart op de juiste plaats en hun verstand dat daar soms achteraan huppelt. Zo hoort het, denk je niet?
Vrienden die eerlijk zijn over hun liefde en plezier, maar ook over moeilijke momenten, over hun verdriet en angst. Vrienden waardoor we ons niet gefaald voelen als de inhoud van de kast weer eens over de keukenvloer verspreid ligt, of als we weer veel ruzie maken met elkaar omdat we elkaars behoeften even niet begrijpen.
Vrienden die zichzelf zijn, en waar wij onszelf kunnen zijn.


Lieve Babs, je geeft ons jezelf, maar nog zoveel meer. Dankjewel.

21 april 2015


Ik was geschokt toen ik het las. Een artikel met de schreeuwerige, controversiële titel “why my husband will always come before my kids.” Ik dacht eerst nog dat het wel enkel de titel zou zijn die zo ongenuanceerd was. Helaas.

Ik las uitspraken als: “ik hou meer van mijn man dan van mijn kind,” “de noden van mijn man komen voor die van mijn kinderen,” “kinderen zijn niet toegelaten in ons bed,” “als we maar één keer per jaar op vakantie kunnen doen we dat met ons twee,” en “als mijn kinderen het huis uit zijn wil ik samen met mijn man vieren dat we ze goed hebben opgevoed, en niet achter blijven in een leeg huis met een man die praktisch een vreemde voor me is.”



Slik. Even nagaan hoe het er bij ons thuis aan toe gaat. Toegegeven, ik kan niet meteen zeggen dat de positieve zwangerschapstest ons overviel, we waren al lange tijd bezig met het idee om ouders te worden. Maar eerlijk, is er iemand écht helemaal klaar om aan kinderen te beginnen? Ik dacht dat ik het was ja, mijn vrouw ook, en toen, pats boem! Daar was onze dochter. Toen begon de zoektocht pas, antwoorden zoeken op vragen die niet eens in boeken stonden, laat staan dat ze er beantwoord werden. Maar we deden het samen, als koppel, en als team.

Er zijn in de afgelopen 20 maanden zeker momenten geweest dat we elkaar, als partners, wat uit het oog zijn verloren. Dat alle tijd en energie die we hadden geïnvesteerd werd in werk, studie, verbouwingen, en onze dochter. Onze relatie staat momenteel op een vrij laag pitje, dat geef ik graag toe. Maar ik kan echt niet zeggen dat we van elkaar vervreemd zijn, of dat we elkaar minder goed kennen dan voor de geboorte. We zorgen samen voor onze dochter, en binnenkort ook voor onze tweede spruit, we hebben in de relatie met haar/hen allebei een andere, maar gelijkwaardige rol. We zijn een team, dat af en toe vastloopt op logistieke problemen en het vervelende feit dat een dag maar 24u telt en dat een lichaam slaap nodig heeft. Dat heeft de natuur nu toch echt niet goed geregeld! (Of is het de maatschappij, die verlangt dat we met ons tweetjes een gezin recht houden, werken om brood op de plank te brengen en de baksteen in onze maag alle eer aandoen?)



Natuurlijk hebben we soms nood aan tijd voor onszelf, alleen, of met ons twee. Dat proberen we nu ook heel bewust te maken. We hebben het geluk dat we enkele fijne mensen kennen waar onze dochter graag vertoeft en waar ze welkom is. Dat schept tijd en gelegenheid voor ons om de waakvlam weer wat extra zuurstof te geven zodat ze weer kan oplaaien. Heerlijk zijn ze, die avonden. Een hele nacht zonder dochterlief durven we nog niet aan. Bang dat zij ons gaat missen, ja, maar nog banger dat wij haar zullen missen. Dat we ons meer zorgen zullen maken dan genieten van de tijd zonder haar.



Met een pasgeborene in huis beseffen we heel goed dat die ons-tijd weer een tijdje heel beperkt zal zijn. En omdat ons gezin nog lang niet volledig is, zal onze relatie ook nog een hele tijd niet de grootste prioriteit krijgen.

Onze kinderen slapen in dezelfde kamer, deels in hetzelfde bed. Wij gaan niet met ons twee alleen op vakantie, willen we niet, kunnen we niet. Toch heb ik in de afgelopen twee jaar nog nooit het gevoel gehad dat ik naast een vreemde in slaap val. Door samen ouders te zijn is onze relatie anders, maar zeker niet slechter.



En soms, heel soms, dromen we van de tijd dat al onze kinderen op kamp gaan met de jeugdbeweging, zodat wij nog eens met ons twee op reis kunnen gaan. Voordien opteer ik om die kostbare tijd met ons voltallige gezin door te brengen, want hoe cliché ook, de tijd gaat snel, ze zijn maar eventjes zo klein. En van dat eventjes wil ik, willen wij, graag ten volle genieten.



Voor je't goed beseft, staat hun bestaan in volle bloei...